Στην αρχή του έρωτα όλα μοιάζουν έντονα. Το βλέμμα, το άγγιγμα, ακόμη και η απλή παρουσία του άλλου προκαλούν μια μικρή ηλεκτρική ένταση στο σώμα. Ο χρόνος μοιάζει να επιβραδύνεται και κάθε στιγμή αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Κι όμως, συχνά αυτή η ένταση δεν κρατά για πάντα.
Η ερωτική βαρεμάρα δεν εμφανίζεται επειδή σταματά η αγάπη. Εμφανίζεται επειδή ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει φτιαχτεί για να συνηθίζει. Ό,τι κάποτε ήταν νέο και συναρπαστικό, με τον καιρό γίνεται γνώριμο. Η επιθυμία, όμως, τρέφεται από το καινούργιο, από το απρόβλεπτο, από την αίσθηση ανακάλυψης.
Στις μακροχρόνιες σχέσεις, η ασφάλεια αυξάνεται αλλά η ένταση συχνά μειώνεται. Αυτό δεν είναι απαραίτητα πρόβλημα· είναι φυσικός μηχανισμός. Η σταθερότητα βοηθά τη συνεργασία, τη συμβίωση και τη δημιουργία δεσμών. Ο πόθος όμως λειτουργεί με διαφορετικούς κανόνες.
Η ψυχοθεραπεύτρια Esther Perel έχει επισημάνει ότι η επιθυμία χρειάζεται απόσταση, μυστήριο και αίσθηση ανεξαρτησίας για να παραμείνει ζωντανή. Όταν δύο άνθρωποι συγχωνεύονται πλήρως σε μια καθημερινότητα χωρίς έκπληξη, ο ερωτισμός συχνά υποχωρεί.
Η ανθρώπινη φύση βρίσκεται έτσι σε μια παράξενη ισορροπία. Από τη μία αναζητούμε ασφάλεια, οικειότητα και σταθερότητα. Από την άλλη, ποθούμε ένταση, φαντασία και ανανέωση. Και οι δύο ανάγκες είναι πραγματικές, ακόμη κι αν συχνά συγκρούονται.
Ίσως τελικά ο έρωτας να μην σβήνει από έλλειψη συναισθήματος, αλλά από υπερβολική συνήθεια. Και η επιθυμία να χρειάζεται, κατά καιρούς, λίγο χώρο για να ξαναγεννηθεί.
