Στις ερωτικές σχέσεις υπάρχει ένας άγραφος νόμος: αυτός που νοιάζεται λιγότερο έχει τον έλεγχο. Η εξουσία στον έρωτα δεν ασκείται με δύναμη, αλλά με απόσταση. Με σιωπή. Με αναμονή. Η ερωτική εξουσία γεννιέται από την ασυμμετρία της επιθυμίας. Όταν ο ένας θέλει περισσότερο, γίνεται ευάλωτος. Όταν ο άλλος κρατά απόσταση, γίνεται επιθυμητός. Ο πόθος δεν μοιράζεται πάντα ισότιμα.
Αυτή η δυναμική δεν είναι απαραίτητα συνειδητή. Συχνά παίζεται χωρίς λόγια. Στα μηνύματα που αργούν. Στα βλέμματα που δίνονται με φειδώ. Στη σιωπή που κάνει τον άλλον να σκέφτεται υπερβολικά. Η ανθρώπινη φύση μπερδεύει την απόσταση με την αξία. Ό,τι δεν μας δίνεται εύκολα, το ποθούμε περισσότερο. Κι έτσι, η έλλειψη μετατρέπεται σε δύναμη. Όχι επειδή είναι υγιής, αλλά επειδή είναι αποτελεσματική. Ο Michel Foucault μίλησε για την εξουσία ως κάτι που ασκείται στις σχέσεις και όχι μόνο στους θεσμούς. Ο έρωτας δεν αποτελεί εξαίρεση. Είναι ένα πεδίο όπου η επιθυμία, η ανάγκη και ο έλεγχος μπλέκονται επικίνδυνα.
Γι’ αυτό και πολλές σχέσεις μοιάζουν με παιχνίδι. Όχι επειδή λείπει το συναίσθημα, αλλά επειδή ο φόβος του να δώσεις περισσότερα από όσα θα πάρεις είναι βαθιά ανθρώπινος. Ίσως τελικά η πραγματική δύναμη στον έρωτα να μην είναι το να κρατάς απόσταση, αλλά το να αντέχεις να εκτεθείς. Όμως αυτό είναι κάτι που η ανθρώπινη φύση μαθαίνει δύσκολα.
