Κανένα παιδί δεν γεννιέται ντροπαλό απέναντι στο σώμα του. Η ντροπή δεν είναι έμφυτη, είναι επίκτητη. Μαθαίνεται μέσα από βλέμματα, σιωπές, απαγορεύσεις και τιμωρίες. Το σεξ δεν γίνεται ταμπού επειδή είναι επικίνδυνο, αλλά επειδή είναι ισχυρό.
Η κοινωνική ντροπή γύρω από τη σεξουαλικότητα λειτουργεί ως μηχανισμός ελέγχου. Όσο λιγότερο μιλάμε για την επιθυμία, τόσο πιο εύκολα χειραγωγείται. Έτσι δημιουργείται ένα παράδοξο: ζούμε σε έναν κόσμο γεμάτο σεξουαλικά ερεθίσματα, αλλά βαθιά ανίκανο να τα συζητήσει ουσιαστικά.
Η εσωτερική ψυχολογία της ντροπής είναι καταστροφική. Ο άνθρωπος αρχίζει να αποσυνδέεται από το σώμα του, να αμφισβητεί τις ορμές του και να βιώνει ενοχή ακόμη και στην απόλαυση. Το αποτέλεσμα δεν είναι η ηθική, αλλά η καταπίεση. Και ό,τι καταπιέζεται, επιστρέφει συνήθως πιο βίαιο.
