Υπάρχει ένας παράδοξος νόμος στην ανθρώπινη επιθυμία: όσο πιο απαγορευμένο κάτι είναι, τόσο πιο έντονα το θέλουμε. Ο πόθος δεν τρέφεται μόνο από την εγγύτητα, αλλά και από το ρίσκο. Από το «δεν πρέπει». Από την ένταση ανάμεσα στο θέλω και στο όχι.
Η ανθρώπινη φύση δεν είναι σχεδιασμένη για απόλυτη ικανοποίηση. Είναι σχεδιασμένη για κυνήγι. Η έλξη γεννιέται στο κενό, στην αναμονή, στην αβεβαιότητα. Όταν κάτι είναι εύκολα διαθέσιμο, ο εγκέφαλος το συνηθίζει. Όταν όμως υπάρχει εμπόδιο, η επιθυμία φουντώνει.
Ο πόθος για το απαγορευμένο ενεργοποιεί ισχυρότερη χημεία. Η αδρεναλίνη, ο ενθουσιασμός, η αίσθηση του κινδύνου μπλέκονται με την έλξη και την κάνουν πιο σωματική, πιο έντονη, σχεδόν εθιστική. Δεν ποθούμε μόνο το πρόσωπο, αλλά και το συναίσθημα της υπέρβασης.
Η ανθρωπολόγος Helen Fisher έχει δείξει ότι ο ρομαντικός πόθος ενισχύεται από την αβεβαιότητα και τη σπανιότητα. Ό,τι δεν είναι εξασφαλισμένο αποκτά μεγαλύτερη αξία στον εγκέφαλο. Η επιθυμία δεν θέλει βεβαιότητα. Θέλει ένταση.
Γι’ αυτό και οι σχέσεις συχνά χάνουν τη σπίθα τους όταν όλα γίνουν προβλέψιμα. Όχι επειδή λείπει το συναίσθημα, αλλά επειδή λείπει το ρίσκο. Ο άνθρωπος δεν έπαψε ποτέ να έλκεται από το όριο.
Τελικά, το απαγορευμένο δεν είναι πάντα αυτό που θέλουμε στ’ αλήθεια. Είναι όμως αυτό που μας θυμίζει ότι είμαστε ζωντανοί, ευάλωτοι και ικανοί να ποθήσουμε πέρα από τη λογική. Και αυτή η σύγκρουση, ανάμεσα στο πρέπει και στο θέλω, είναι από τις πιο ειλικρινείς εκφράσεις της ανθρώπινης φύσης.
