Η απιστία δεν είναι πάντα αποτέλεσμα έλλειψης αγάπης. Συχνά εμφανίζεται ακριβώς εκεί που υπάρχει σταθερότητα. Όχι γιατί κάτι λείπει απαραίτητα, αλλά γιατί κάτι περισσεύει: η ανάγκη για ένταση, για επιβεβαίωση, για μια νέα εκδοχή του εαυτού.
Ο άνθρωπος δεν είναι μονοδιάστατος στον πόθο του. Μπορεί να αγαπά έναν άνθρωπο και ταυτόχρονα να επιθυμεί κάποιον άλλον. Αυτή η αντίφαση δεν είναι ηθική αποτυχία· είναι κομμάτι της φύσης του. Η κοινωνία έθεσε κανόνες. Το ένστικτο όχι πάντα.
Η απιστία συχνά δεν αφορά τον άλλον άνθρωπο, αλλά τον ίδιο τον εαυτό. Είναι μια προσπάθεια να νιώσει ξανά ζωντανός, επιθυμητός, απρόβλεπτος. Να ξεφύγει από την ταυτότητα που έχει ήδη «κλειδώσει» μέσα σε μια σχέση.
Ο Helen Fisher έχει δείξει ότι τα συστήματα του εγκεφάλου που σχετίζονται με τον ρομαντικό πόθο και τη μακροχρόνια προσκόλληση λειτουργούν παράλληλα, αλλά όχι πάντα συγχρονισμένα. Μπορείς να είσαι δεμένος και ταυτόχρονα να επιθυμείς κάτι νέο.
Το απαγορευμένο παίζει επίσης καθοριστικό ρόλο. Η κρυφή διάσταση, το ρίσκο, η ένταση της αποκάλυψης κάνουν την εμπειρία πιο δυνατή. Δεν είναι μόνο το πρόσωπο που ελκύει, αλλά και η ίδια η συνθήκη.
Τελικά, η απιστία δεν έχει μία εξήγηση. Είναι ένα μίγμα επιθυμίας, εγωισμού, φόβου και ανάγκης για ανανέωση. Και όσο κι αν προσπαθούμε να την απλοποιήσουμε, παραμένει μία από τις πιο ειλικρινείς, και πιο άβολες, εκφράσεις της ανθρώπινης φύσης.
