Οι σεξουαλικές φαντασιώσεις δεν είναι παρεκκλίσεις. Είναι ο καθρέφτης της ψυχής όταν δεν την παρακολουθεί κανείς. Μέσα στη φαντασίωση, ο άνθρωπος επιτρέπει στον εαυτό του να ξεφύγει από ρόλους, ταυτότητες και κοινωνικούς κανόνες.
Συχνά οι φαντασιώσεις δεν εκφράζουν πραγματική επιθυμία πράξης, αλλά ψυχική ανάγκη. Έλεγχος, υποταγή, απώλεια ελέγχου, ένταση, απαγόρευση. Όλα αυτά λειτουργούν ως συμβολικά εργαλεία επεξεργασίας συναισθημάτων, φόβων και τραυμάτων.
Η καταστολή της φαντασίωσης δεν οδηγεί σε ψυχική υγεία. Αντίθετα, δημιουργεί εσωτερικό διχασμό. Όταν ο άνθρωπος αποδέχεται τη φαντασιακή του ζωή χωρίς ενοχή, αποκτά βαθύτερη κατανόηση του εαυτού του και πιο ώριμη σχέση με την πραγματική σεξουαλικότητα.
