Υπάρχει μια περίεργη έλξη που δεν εξηγείται εύκολα. Εκείνη προς ανθρώπους που από την αρχή φαίνονται λάθος. Απρόβλεπτοι, απόμακροι, έντονοι. Άνθρωποι που δεν υπόσχονται ασφάλεια, αλλά ένταση. Η ανθρώπινη φύση δεν αναζητά μόνο ηρεμία. Αναζητά διέγερση. Το άγνωστο, το ασταθές, το λίγο επικίνδυνο ενεργοποιεί τον εγκέφαλο με τρόπο που η σταθερότητα δεν μπορεί πάντα να ανταγωνιστεί.
Όταν κάποιος είναι απρόβλεπτος, δεν μπορούμε να τον «διαβάσουμε». Αυτό δημιουργεί ένταση, σκέψη, προσμονή. Η επιθυμία ενισχύεται από την αβεβαιότητα. Δεν ξέρεις αν σε θέλει, κι αυτό σε κάνει να τον θέλεις περισσότερο. Συχνά, αυτή η έλξη συνδέεται και με βαθύτερα μοτίβα. Άνθρωποι που έχουν μάθει να συνδέουν την αγάπη με την ένταση ή την αστάθεια, αναζητούν υποσυνείδητα παρόμοιες εμπειρίες. Όχι επειδή είναι ευχάριστες, αλλά επειδή είναι γνώριμες.
Ο Carl Jung μίλησε για τη «σκιά», το κομμάτι του εαυτού που δεν εκφράζουμε ανοιχτά. Συχνά, το βλέπουμε στους άλλους και μας ελκύει. Το επικίνδυνο άτομο μπορεί να αντιπροσωπεύει αυτό που δεν τολμάμε να είμαστε. Το πρόβλημα είναι ότι η ένταση δεν σημαίνει πάντα σύνδεση. Και ο πόθος δεν είναι πάντα ένδειξη συμβατότητας. Παρ’ όλα αυτά, η ανθρώπινη φύση συνεχίζει να έλκεται από αυτό που καίει, ακόμη κι αν ξέρει ότι μπορεί να την κάψει. Ίσως γιατί, βαθιά μέσα μας, προτιμάμε έναν έντονο πόνο από μια ήρεμη απουσία συναισθήματος.
